Zbiór nowych utworów, ukazujący się w siedemdziesiątą rocznicę urodzin poetki, zamykający okres czterdziestu pięciu lat jej pracy twórczej. Teresa Ferenc jest zaliczana do grona najwybitniejszych poetek polskich. W swoim najnowszym tomie nawiązuje do tragicznej wojennej przeszłości, kiedy to jako dziecko była świadkiem zamordowania przez hitlerowców swoich rodziców oraz wszystkich niemal mieszkańców rodzinnej wsi Sochy na Zamojszczyźnie. W tym traumatycznym przeżyciu ujawnia poetka uniwersalne doświadczenie człowieka dręczonego grozą wojny i utratą najbliższych osób, dotkniętego cierpieniem fizycznym i duchowym. Zawsze jednak poezja jej niesie nadzieję na trwanie rodzaju ludzkiego i ufność w sens życia. Teresa Ferenc urodziła się w 1934 roku w Ruszowie koło Zamościa. Po utracie rodziców (miała wtedy 9 lat) wychowywała się wraz z młodszym rodzeństwem w domach dziecka na Lubelszczyźnie. W latach 1954-1965 mieszka na Śląsku. W Rybniku razem z mężem, poetą Zbigniewem Jankowskim, współorganizuje Klub Literacki Kontakty oraz coroczne Rybnickie Dni Literatury (1959-1965). Następnie przez sześć lat mieszka w Kołobrzegu, gdzie współtworzy Kołobrzeską Grupę Poetycko-Plastyczną Reda. Kolejnym miastem jest Wrocław, ale już po paru latach, w roku 1975, poetka wraz z rodziną: mężem i dwiema córkami (Anną Janko i Mileną Wieczorek), wraca nad morze i na stałe osiedla się w Sopocie. Od początku lat osiemdziesiątych związana jest z Duszpasterstwem Środowisk Twórczych w Gdańsku, a od pierwszego numeru ukazywania się w Sopocie pisma literackiego Topos Ferenc jest jego współpracowniczką. W latach 1993-2001 razem z mężem prowadziła na łamach tego pisma salon poetycki pod nazwą Goście Teresy Ferenc i Zbigniewa Jankowskiego. Autorka jest członkiem PEN-Clubu i członkiem-założycielem SPP. Z wykształcenia plastyk-pedagog - jako poetka debiutowała w 1958 roku. Wydała m.in. następujące tomy wierszy: Moje ryżowe poletko (1964), Zalążnia (1968), Godność natury (1973), Ciało i płomień (1974), Małżeństwo (1975), Wypalona dolina (1979), Pieta (1981), Grzeszny pacierz (1983), Nóż za ptakiem (1987), Kradzione w raju (1988), Boże pole (1997), Psalmy i inne wiersze (1999), Dzieci wody (2003) - oraz kilka wyborów poetyckich i zbiory wierszy dla dzieci. Utwory Teresy Ferenc ukazały się w kilkudziesięciu antologiach i innych publikacjach zbiorowych w kraju i zagranicą. W Stanach Zjednoczonych wydano jej wybór wierszy pt. Swallowing Paradise. Za swoją twórczość otrzymała poetka wiele nagród literackich, m.in. im. Stanisława Piętaka, im. Św. Brata Alberta, im. Włodzimierza Pietrzaka, nagrodę Gdańska Książka Roku 1980, nagrody Prezydenta Sopotu i Wojewody Gdańskiego oraz przyznany jej przez Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie Medal Mestwina. Jest też laureatką Fundacji Kultury i parokrotną stypendystką Ministerstwa Kultury.