Teresa Ferenc patrzy na rzeczywistosć oczami psalmistów, proroków i ewangelistów, czyli ludzi, którzy nie zamykali oczu na marność, obrzydliwość świata, ale i na odwagę życia w tym właśnie świecie. (...) Jej poezja nie zwodzi, nie łudzi, nie mami. Przeciwnie, właśnie w tym, co nas najbardziej przeraża, w niebezpieczeństwie pozbawienia nas wszelkiego posiadania, bije źródło nadziei. (...) Zatem kresem ludzkiego losu jest tajemnica. Nie nicość, pustka, nieistnienie, ale pełne treści misterium, którego przedsmak poznajemy w dolach i niedolach naszego losu. (...) Bóg Teresy Ferenc jest więc nie tylko Bogiem Abrahama, Izaaka, Jakuba, ale też mieszkańców Soch, a także materii ożywionej i nieożywionej; jest On w tym wszystkim i z tym wszystkim i z tymi wszystkimi w jak najściślejszym związku. Mówiąc językiem teologicznym Bóg jest w komunii ze światem.[Wacław Oszjca, SJ]